De ‘stenen’ Heer Jan van Cuijk weer te zien
CUIJK - 2012 Het originele stenen beeld van Jan van Cuijk heeft zijn definitieve plekje gevonden in het gebouw van de FotoArchiefDienst (FAD) in Cuijk.
Het gemeentebestuur van Cuijk vond dat het beeld weer zichtbaar moet zijn voor iedereen en dat is nu werkelijkheid geworden.
Na jaren van omzwervingen is Jan van Cuijk weer bijna op de plaats waar hij ooit stond. Pakweg 150 meter van zijn oorspronkelijke standplaats boven in het gemeentehuis in de Maasstraat.
Na afbraak van het gemeentehuis stond Jan jarenlang bij het viaduct.
Ook hier moest hij verdwijnen en werd voor de tweede keer van zijn sokkel gelicht.
Diverse pijnlijke beschadigingen onderging Jan en moest zelfs een voet missen.
Titus Peters van gelijknamige ‘Goudatelier’ heeft de opdracht gekregen om Jan in zijn oude glorie te herstellen.
Begin februari is het herstelwerk begonnen en dat vorderde gestadig. Stukken werden aan elkaar gelijmd en ontbrekend materiaal toegevoegd.
Na uitharden van de lijm kon Jan overeind worden gezet en volgden de resterende herstelwerkzaamheden.
Jan van Cuijk zal in het gebouw van de FAD een blijvende ‘standplaats’ krijgen, liggen is voortaan ‘verleden tijd’.
Jan was op 29 april weer helemaal de ‘oude’ en zal nu in lengte van jaren te bewonderen zijn bij de FAD.
Tien jaar geleden al schreef FAD-medewerker Ger Keijzers al een liedje over Jan van Cuijk, maar dan wel in het Küks.
Wel moest de tekst in de loop der jaren aangepast worden, omdat er ook met het beeld steeds weer iets gebeurde.
Jân vân Kük
|
Ger Keijzers (tekst: okt. 2002- jan. 2009, muziek: oktober 2003) Jân kon zien êge âl ‘ne lange tied nie mêr bewêge ziene mond woj òk nie ope en dè viel 'm wel têge. Hij haj ons nog zòveul üt kunne lêgge en ôver de geschiedenis vân Kük nog kunne zêgge. refrein: Jân, Jân, Jân, örst stonde in de högt, Jân, Jân, Jân, en òk nog in de drögt. Jân, Jân, Jân, nou stoadde wêr beneje, Jân, Jân, Jân, ge hêt heel veul geleje. Jân, Jân, Jân, wà ziede d'r toch üt, Jân, Jân, Jân, wêtte wel wà ge düt. Jân, Jân, wà hêdde toch gedoan, Jân, Jân, Jân, woar zôdde nou gêr stoan. Hij dinkt dân wêr àn vruger àn dieje mòje wilde tied, Wà wâs ie toen nog jong en òk de boas vân dì gebied. Vân J.v.C. haj Jân nog noot geheurd wà is 'r in dì mòje Kük dân toch heel veul gebeurd. Hij vroeg zien êge af woar bin ik nou dân toch de boas, is dè in 't gemêntehüs of is dè àn de Moas. Wà mot ik hier toch béj dì viaduct, Ze zôôchte nor ’n pletske, dè’s êngsel dan toch gelukt. Jan is nou vân ‘ne twêlling, want ie kreeg ’n bronze bruur, Wie is ‘r nou èècht d’n èèchte, oh wâ kiekt ie zuur.. Bronze Jan stoat bij ’t roadhüs, mar vör hoelang? Strak zette ze ‘m wêr êrges âânders nêr, oh wâ is ie bang! |